Arap baharı rüzgarı sonuçlarını vermeye başladı. Zannetmeyin ki rüzgarın estiği yerlere bahar gelecek. Bu sahte baharın o ülkelere kan ve gözyaşından başka bir şey getirmeyeceği ortaya çıkmaya başladı. Bu rüzgarın Irak’a demokrasi gelmesinden farkı yok. Malum USA demokrasi getirmek için oradaydı ve sözünü tuttu. Irak’ın şimdi ne işe yaradığını anlamadığım bir ordusu, çok bağımsız!!! Bir  meclisi var. Yalnız bu işler oluşurken küçük hataları görmemek gerekir. Fazla bir şey olduğu da söylenemez. Ülke resmi olmasa da, üç bölgeye bölündü. 2 milyona yakın Iraklı öldürüldü. 3 milyona yakın Iraklı sakatlandı. Hepsinden önemlisi, Irak artık birbirine düşman insanların yaşadığı bir ülke haline geldi. Kısaca USA patentli demokrasi ile yer altı zenginlikleri de akacağı  adresi öğrenmiş oldu.

Arap baharının estiği diğer ülkelerin de, durumun da bundan fark yoktur. Bugün Irak kadar  darbe yemiş görünmeseler de  gidişat o yöndedir.  Kaddafi tarafından her vatandaşı, devlet tarafından aylığa ve sosyal güvenliğe bağlanmış Libya artık yoktur. Tembelliğe alışmış Libyalılar bugün o haklardan fazlasını istemektedir. Fakat atı alanın Üsküdar’ı geçtiği gibi, Libya’nın zenginlikleri artık bahar rüzgarı estirenlerin eline geçti. Libyalının bu günleri hala en iyi günleridir. Yakın gelecekte iç savaş, üst noktaya çıkıp, ülke birkaç parçaya bölünecektir. Bu satırları yazarken devrilen liderleri ve sistemleri savunduğum sanılmasın. Beterin beteri var denildiği noktadayım. Burada başka bir ülkenin getirdiği, sahte demokrasi rüzgarın sakıncaları yazıyorum. Demokrasi öğle kolay gelinen bir sistem değildir. Avrupalıların iç savaşlar, mezhep çatışmalarından ve iki dünya savaşından geçerek bu günlere geldiğini biliyoruz. Ülkemizdeki eksik demokrasiye ulaşabilmek bile bize, bayağı maliyetli olmuştur.

Suriye konusunda da birkaç yazı yazmamın sebebi de  budur. Kimse Esat’tan sonra Suriye’nin bugünlerden iyi olacağını zannetmesin. Zaten bu olayı planlayanlar da bu bilinçle bu işe para ve emek yatırıyorlar. Suriye'de Esat sonrası konumdan, en çok rahatsızlık duyan ülkelerden biri biz olacağız. Hele birde Suriye’yi üçü bölerler, kuzeyine bir Kürt bölgesi oturtup, Kuzey Irak’tan Akdeniz’e  bir yol açarlarsa vay benim ülkemin geleceğine.

Bu konuları çok uzatmak mümkün. Ülkeler değişik olsa da uygulanan yöntem aynı. Bir sebep  bul, parçala ve idare et. Kısaca idare ettirir ve karşılığında haracını alırlar. Bu konuları neden mi yazdım. Yukarıda ki başlığı neden attım. Açıklayayım. Ülkemizi yıllarca parçalamak için uğraştılar. Genç Cumhuriyet çoğu dış kışkırtmalı yirmiye yakın isyanla büyüdü. Bir dönem Alevi – Sünni kartını oynadılar, şükür atlattık. Türk-Kürt davasında, halklar arası kavga çıkaramayınca başka bir kart açtılar gibi geliyor bana. Bu kartta  bir gurup, başka bir guruba zulüm ediyor. Bu zulüm maalesef hukuk adına işleniyor. Uzun yıllar süren tutuklamalar,  yarın sıranın kimde olacağının bilinmemesi iktidar da bulunan kişilerle, muhalifleri arasındaki yaklaşımları demokratik ülke mantığının dışına çıkarıyor. Bir gurup iktidar elimde istediğimi yaparım düşüncesin de iken, diğer gurup iktidar elime geçerse burnundan fitil fitil getiririm öfkesinde.

Mezhepçilik ve ırkçılık ile ülkemizde kalıcı bir bölünme sağlayamayan güçler yeni bir şekilde insanları birbirine düşürmeyi başarır gibiler. Telefon görüşmelerine bağlı, benzetmelerle yapılan tutuklamalar, ülkeyi polis devleti haline getirmektedir.

İster  iktidar da, ister muhalefet de olsun, aklı selim insanlara ihtiyacımız var. Bu gerilen ortamı ülke bütünlüğünü düşünenlerin düşürmesi gerekmektedir. Başbakanın bile eski genelkurmay başkanının  tutukluluğundan rahatsızlık duyduğunu belirtmesi, bu uygulamalarda terazide endazenin kaçtığını göstermektedir. Sakin olalım bu ülkeye iktidar kadar muhalefette lazımdır. Bu ülkede demokrasi bu günlere gelesiye kadar çok bedel ödemiştir. Farklı şekilde de olsa bu ülkeyi düşünen herkes bize yabancıdan yakındır.